Nog even

Nog even

Recente berichten
Nog even
Nog even Nog even

Nog even

Geplaatst op 29-10-2019 door Cobie van Helden


Nog even, nog twee weken; ik begin aan het laatste stukje voorbereiding.
maar eerst even genieten van het prachtige herfstweer, wat nog helemaal geen kerstgevoel teweeg brengt… Zo mooi, die herfst in de zon….
Nog lang niet alles staat op zijn plek en dat kan ook niet, want we wonen hier nog tot en met de volgende week vrijdag. Dat wil zeggen dat de benedenverdieping tot dan nog enigszins bewoonbaar is. Daarna is het hier voor enkele dagen alleen maar winkel. Het beperkt zich allang niet meer tot een aparte ruimte die ongeveer 5 jaar geleden als showroom ingericht werd. Van enkele producten in de kamer die voor de verkoop bedoeld waren, staat er nu nog een bank en tv die van onszelf zijn. Op een paar kasten en wat kleine spullen na, is de kamer inmiddels ook showroom geworden en zelfs de keuken is niet meer echt ‘mijn’ keuken. Er komt een wand met koekplanken die voor de verkoop bedoeld zijn en een gedeelte van het interieur in de open keukenkast kan je ook kopen.
Onze eigen verzamelingen zijn voor een groot deel boven opgeborgen. ‘Voor later…’ zeg ik dan.
We wonen dus eigenlijk in de winkel en ik vind het heerlijk. Met een bijna wekelijks wisselende collectie wordt het hier nooit een sleur. Maar met zo’n chaoot als ik, is het hier wel vaak een rommeltje. En als Jos dan zegt ; “Ik woon hier ook nog”, weet ik dat zijn limiet is bereikt en dat het tijd wordt dat ik schoon schip maak. En zo heeft het voordeel van in je eigen winkel wonen, zoals alles ook nadelen natuurlijk. Maar die zijn nog altijd ondergeschikt aan de voordelen.
En dan wordt het tijd om op te houden met dromen en aan het vervelendste karwei te beginnen voor mijn open dagen. Namelijk het wassen van de grote ruiten van de schuifpui. Ik doe dat drie keer per jaar voor de open dagen met heeeeeeel veel tegenzin. Alles moet aan de kant en er staat zoveel. Als ik erna alles terug wil zetten, past het nooit meer. Daarbij kan ik geen ramen wassen zonder strepen en tranen. Als ik klaar ben met ramen wassen, kun je je niet voorstellen hoe het mogelijk was dat ik er zo’n ravage van heb gemaakt, overal is rommel. Oh, wat heb ik hier een hekel aan zeg.
Als ik eindelijk klaar ben en ik mijn kerstgedicht op het raam heb geschreven, wat ik overigens weer heerlijk vind om te doen, komt kleine Tove. Ondanks de drukte, een heerlijke afleiding. Telkens als ze komt, gaat ze eerst rondkijken wat ze allemaal aan nieuwigheden ziet. Ze laat keurig alles staan en wijst met haar vingertje ‘van oma’. Ze speelt met het oude winkeltje en als we samen een rondje lopen, neemt ze het antieke poppenwagentje  mee. We maken er zoals altijd een feestje van.
Als ze weer naar huis is, moet ik even wennen aan de stilte om me heen. Normaal houd ik van die stilte, maar er gaat niets boven haar vrolijke ‘gekwebbel’. 
Daarna toch maar weer verder, want die laatste twee weken zijn zo voorbij en ik moet nog bergen verzetten voordat het hier een werkelijke winterdroom wordt… nog even….



 

Reacties



Let op: HTML wordt niet vertaald!