Als in een sprookje

Als in een sprookje

Recente berichten
Als in een sprookje
Als in een sprookje Als in een sprookje

Als in een sprookje

Geplaatst op 1-10-2019 door Cobie van Helden
Ze belt Stijn op dat ze van alles van haar privé verzameling gaat verkopen en vraagt of we komen kijken…
We waren al eens eerder bij haar.
De eerste keer dat we haar bezoeken wordt de lange afstand die we moeten rijden beloond als we stoppen bij een allerliefst huisje. Aan de buitenkant heeft het iets sprookjesachtigs en als je binnen komt is het alsof je je werkelijk in een sprookje waant.
Het lijkt het snoephuisje uit het sprookje van Hans en Grietje wel, maar dan gevuld met kleine antieke en brocante spulletjes in plaats van snoep en koek.
Het oude dametje, de eigenaresse van het huis doet me allerminst aan het sprookje van Hans en Grietje denken. Ze heeft ogen met een zachte uitdrukking en ze draagt een lieflijke bloemenjurk. Ze heeft meer weg van een goede fee.
Nog voordat ze ons rondleidt in haar sprookje gaan we koffiedrinken in de keuken. We nemen plaats op knopjesstoelen waarop rood geruite kussentjes liggen. Het rode tafelkleed is bezaaid met witte stippen, als de hoed van een paddenstoel.
Ze heeft de houtkachel opgestookt en dat maakt een gezellig knetterend geluid. Als het water in de fluitketel kookt, zet ze handmatig koffie. En die smaakt zooo lekker. De keuken staat vol engeltjes en kleine riten mandjes.  Op de schouw staan kleine poppen- potjes en pannetjes.
Na het koffierondje neemt zo ons mee naar een kamertje  dat vol met verzamelingen staat.
Vooral veel kerst- en paasspullen aangevuld met popperige spulletjes.
Ze heeft prachtige antieke kerstballen, wolschaapjes, kerstmancontainers en engeltjes in alle vormen en maten.
Ze weet dat ze van een aantal van deze mooie spulletjes afscheid gaat nemen omdat ze kleiner gaat wonen en bij haar vriend intrekt, die heel graag haar, maar niet al die snuisterijtjes wil hebben.
Maar ze is nog niet zover dat ze weet welke spullen ze gaat verkopen. Ze wil er nog even van genieten en erover nadenken. Even mogen we met haar meegenieten en dan gaan we weer naar huis.
We voelen ons rijker dan toen we kwamen, het was een lust voor het oog.
Ze heeft ons beloofd dat ze ons zal benaderen als ze iets van haar verzameling gaat verkopen. Ik verwacht er niet veel van, niet omdat ik haar niet vertrouw, maar de emotie verwatert vaak ook snel. Het was in elk geval heerlijk om te mogen genieten van de sprookjesachtige sfeer. Maar zoals een goede fee in een sprookje zich aan haar woord houdt, belt ze op een dag, korgeleden op.
‘Wanneer we eens komen kijken wat ze allemaal heeft uitgezocht om te verkopen’.
En zo rijden Stijn en ik weer naar haar toe, drinken we weer die heerlijke koffie n haar keuken en kijken we nogmaals onze ogen uit.
Ze is er klaar voor om afscheid te nemen van een aantal spulletjes. Maar als we met een doos vol naar de auto lopen en afscheid van haar nemen, zie ik haar ogen nat worden. Ze neemt afscheid van een stukje verleden, van spulletjes die allemaal een eigen verhaal met herinneringen hebben.
En dat is denk ik ook waarom wij ons zo aangetrokken voelen tot antiek en brocante. Elk stukje heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen geschiedenis. Je voelt de herinnering aan vervlogen tijden en dat maakt alles zo uniek.
Zij had vijftig jaar verzameld en elk stukje op zich gekoesterd.
Als ik thuis een kersthuis klaarmaak, waar veel spulletjes van haar instaan, is het alsof ik haar sprookje mee naar huis heb genomen.
Ze woont ondertussen eindelijk, na lang wachten bij haar geliefde vriend, want om de een af andere reden gebeurde het nooit eerder.
En zo eindigt ook dit sprookje als alle anderen… ‘en ze leefden nog lang en gelukkig…’ 

Reacties



Let op: HTML wordt niet vertaald!