Armoede

Armoede

Recente berichten
Armoede
Armoede

Armoede

Geplaatst op 24-9-2019 door Cobie van Helden
Het is een heerlijke dag als ik op inkoop ben. Het zonnetje schijnt volop en al vroeg in de morgen kan ik mijn vest  in de auto laten liggen. Een mooie nazomer dag of eigenlijk al de eerste herfstdag…
De inkoop is goed vandaag, dik tevreden met weer leuke spulletje op mijn site en een paar mooie items voor de kerst open dagen.
Als ik aan de terugreis wil beginnen krijg ik enorm veel zin in een lekkere kop cappuccino. En zo ga ik op zoek naar een leuk terrasje want ik wil natuurlijk wel een beetje gezellig zitten. Dat heb ik wel verdiend vind ik zelf. Maar juist als je iets leuks probeert te vinden, lukt dat niet. ‘Zo gaat dat nu altijd’, bedenk ik mij geïrriteerd. Vanaf de weg zie ik de grote M van Mac Donalds overal bovenuit steken. Dan daar maar even de tussenstop, niet echt een gezellige locatie, maar goed…
Als ik met de auto een groot verlaten plein opdraai, staan daar alleen een paar grote afval containers.
Ik ben al voorbij als ik me met een schok realiseer, dat twee kleine meisjes daar tussen de afval aan het zoeken zijn naar bruikbare spullen en of iets te eten. Het is zo’n triest beeld. Natuurlijk weet i dat er mensen in armoede leven en zie ik regelmatig een zwerver naast de weg. Maar dit is ineens een wereld van veraf, schrijnend dichtbij. Ik weet ook dat ik dit niet op kan lossen en dat het altijd zo blijven zal. Maar op dit moment realiseer ik mij dat ik hier niet genoeg bij stilsta. Na enige twijfel parkeer ik de auto. Ik wil deze meisjes iets geven. O ja, ik weet het, het is een druppel op een gloeiende plaat en het is ook niet om mijn ego te strelen, zodat ik dadelijk met een goed gevoel over mezelf weer mijn weg vervolg.
Ik wil gewoon iets geven, zodat ze misschien even een moment minder zorgen hebben, een ijsje kunnen kopen of wat dan ook. Als ik achter de containers kijk, zijn ze alweer verdwenen. Heel snel en heel stil. Waar net nog twee kleine meisjes tussen afval aan het zoeken waren, is niets meer te zien, alsof ik het mij maar verbeeldde. Niets is minder waar. Ik zie nog net een auto wegrijden.
het is hun manier van leven, misschien weten ze niet beter, maar het voelt als een doffe ellende, deze armoede
Ik heb ineens geen trek meer in een kop koffie en ik schaam me een beetje dat ik me druk maak over de plek waar ik koffie wil drinken…is dat niet een andere vorm van armoede.
Ik rijd rechtstreeks naar huis en onderweg zie ik telkens de bleke blonde meisjes voor me en mijn hart breekt.
Straks zal weer alles gewoon zijn en ga ik door waar ik mee bezig was. In de toekomst zal ik nog vele kopjes koffie onderweg drinken.
Ik denk aan mijn kinderen en kleinkinderen. Wat voel ik mij dankbaar dat wij zoveel kansen krijgen!

Reacties



Let op: HTML wordt niet vertaald!