UA-123341853-1
Illusie

Illusie

Recente berichten
Illusie
Illusie Illusie Illusie

Illusie

Geplaatst op 13-8-2019 door Cobie van Helden
Zo nu en dan komen ze op mijn pad; jezus en Janneke. Ik schreef er al vaker over. Ik heb iets met ze, ze hebben een bijzondere uitstraling.
Ik heb ze zelf niet in huis staan omdat ik ze altijd maar weer verkoop, hetzij meestal met een spijtig gevoel. Alleen het kleine bijbeltje met mooie afbeelding van het tweetal en gedroogd klavertje vier erin, blijft bij mij. Het kwam op mijn pad toen ik wel een beetje voorspoed kon gebruiken en net toen keerde het tij zich. Het was alsof het kleine boekje een klein beetje geluk met zich mee bracht. En zo koester ik het nog steeds. Het zal ‘tussen mijn oren zitten’, maar ik denk dat het ongeluk met zich mee zou brengen als ik het bijbeltje verkoop.  Het is als een mascotte voor mij. En door de eerste beelden van Jezus en Janneke kocht, kwam Roos in mijn leven. Ze kocht de beelden, er was meteen een klik en die groeide uit tot een mooie vriendschap. De beelden zijn nog altijd bij haar en ook zij heeft iets met deze twee.
Een tijd lang kon ik er niets van kopen, maar afgelopen weekend kwam ik ze weer tegen of zij mij…
Ze staan mooi uitgestald bij een antiekhandelaar het is alsof ze op mij staan te wachten. I heb al een tijdje rond gekeken als ik ze zie staan. Het is druk in het kleine winkeltje en net als ik een van de twee op wil pakken, botst een dame met rieten mand tegen mij aan. Ik draai mijn hoofd naar achteren en excuseer me omdat ik misschien wat breed sta om de beeldjes te kunnen pakken. Ze maakt van de gelegenheid gebruik en pakt de beeldjes voor mijn neus weg. Ze kijkt niet op of om en laat ze in haar mand verdwijnen. Ik blijf met een zuur gevoel achter, met een rechtvaardigheidsgevoel dat in opstand komt en een illusie armer. Jezus en Janneke brengen dus toch niet altijd geluk…
Ik koop een paar andere mooie producten, maar het gebeurde blijft me toch een beetje in de weg zitten. Niet zozeer om de beeldjes die niet voor mij bestemd bleken te zijn, maar het is meer de brutaliteit.
Als ik naar buiten loop, zie ik de dame in kwestie op haar hurken zitten. Ze raapt grote gipsen scherven op. Er is iets gebeurd met een van de beeldjes, ze is gestruikeld of heeft er een laten vallen misschien. Ik zag haar vriendelijk gedag en lach naar haar. Ze zegt niets terug, ze heeft het erg druk met het oprapen van de brokken. Ik vind het een beetje gemeen van mijzelf dat ik geen medelijden met haar voel.
En alsof het zo moet zijn, kom ik later op de dag opnieuw Jezus en Janneke tegen. Echte mooie oudjes, met een lieve romantische uitstraling en weer van gips. Natuurlijk gaan ze met mee naar huis. Ze zullen mijn website weer sieren. Het loopt weer zoals het gaan moet en ben ik weer een illusie rijker…Zo nu en dan komen ze op mijn pad; jezus en Janneke. Ik schreef er al vaker over. Ik heb iets met ze, ze hebben een bijzondere uitstraling.
Ik heb ze zelf niet in huis staan omdat ik ze altijd maar weer verkoop, hetzij meestal met een spijtig gevoel. Alleen het kleine bijbeltje met mooie afbeelding van het tweetal en gedroogd klavertje vier erin, blijft bij mij. Het kwam op mijn pad toen ik wel een beetje voorspoed kon gebruiken en net toen keerde het tij zich. Het was alsof het kleine boekje een klein beetje geluk met zich mee bracht. En zo koester ik het nog steeds. Het zal ‘tussen mijn oren zitten’, maar ik denk dat het ongeluk met zich mee zou brengen als ik het bijbeltje verkoop.  Het is als een mascotte voor mij. En door de eerste beelden van Jezus en Janneke kocht, kwam Roos in mijn leven. Ze kocht de beelden, er was meteen een klik en die groeide uit tot een mooie vriendschap. De beelden zijn nog altijd bij haar en ook zij heeft iets met deze twee.
Een tijd lang kon ik er niets van kopen, maar afgelopen weekend kwam ik ze weer tegen of zij mij…
Ze staan mooi uitgestald bij een antiekhandelaar het is alsof ze op mij staan te wachten. I heb al een tijdje rond gekeken als ik ze zie staan. Het is druk in het kleine winkeltje en net als ik een van de twee op wil pakken, botst een dame met rieten mand tegen mij aan. Ik draai mijn hoofd naar achteren en excuseer me omdat ik misschien wat breed sta om de beeldjes te kunnen pakken. Ze maakt van de gelegenheid gebruik en pakt de beeldjes voor mijn neus weg. Ze kijkt niet op of om en laat ze in haar mand verdwijnen. Ik blijf met een zuur gevoel achter, met een rechtvaardigheidsgevoel dat in opstand komt en een illusie armer. Jezus en Janneke brengen dus toch niet altijd geluk…
Ik koop een paar andere mooie producten, maar het gebeurde blijft me toch een beetje in de weg zitten. Niet zozeer om de beeldjes die niet voor mij bestemd bleken te zijn, maar het is meer de brutaliteit.
Als ik naar buiten loop, zie ik de dame in kwestie op haar hurken zitten. Ze raapt grote gipsen scherven op. Er is iets gebeurd met een van de beeldjes, ze is gestruikeld of heeft er een laten vallen misschien. Ik zag haar vriendelijk gedag en lach naar haar. Ze zegt niets terug, ze heeft het erg druk met het oprapen van de brokken. Ik vind het een beetje gemeen van mijzelf dat ik geen medelijden met haar voel.
En alsof het zo moet zijn, kom ik later op de dag opnieuw Jezus en Janneke tegen. Echte mooie oudjes, met een lieve romantische uitstraling en weer van gips. Natuurlijk gaan ze met mee naar huis. Ze zullen mijn website weer sieren. Het loopt weer zoals het gaan moet en ben ik weer een illusie rijker…

Reacties



Let op: HTML wordt niet vertaald!