UA-123341853-1
Geloof en tradities

Geloof en tradities

Recente berichten
Geloof en tradities
Geloof en tradities

Geloof en tradities

Geplaatst op 28-5-2019 door Cobie van Helden
Ze zou op zondag 83 jaar zijn geworden, mijn schoonmoeder.
Mijn schoonvader laat een mis doen ter nagedachtenis aan haar op deze dag in de kapel bij het tehuis waar ze haar laatste levensjaar woonde. Oh ja, er werd prima voor haar gezorgd daar, men deed wat men kon. Maar als ze daar zo verdrietig zat, zag ik het leed in haar ogen. Ik voelde haar pijn als ze mij vastpakte en ik kreeg mee hoe ze langzaam de grip op het leven verloor en steeds verder wegzakte in een grote leegte. Hoe eenzaam moet ze zijn geweest. Het raakt me nog steeds als ik eraan denk, maar ik ben niet verdrietig om haar heengaan. Ik voel mij dankbaar dat ze dit alles niet langer hoefde te ondergaan.
Omdat men bezig is met werkzaamheden in de kapel, wordt de heilige mis in een andere ruimte gedaan. In een kleine kantine achtige ruimte staat een tafel die als tijdelijk altaar dient. Op de plek waar een tabernakel zou moeten zijn, staat nu een magnetron. Een vreemde gewaarwording.
Als het even stil is, kun je het zoemen van de koelkast horen. Er is te weinig zitruimte en heel sociaal worden er snel uit een andere ruimte nieuwe tuinstoelen gehaald, die nog gedeeltelijk in de verpakking zitten. Er is een dameskoortje, maar de akoestiek klopt niet.
Het is heel fijn, hoe men dit hier oplost, zodat de mensen hier evengoed connectie kunnen hebben met hun geloof en alles wat daarbij komt.
Ik kan me niet concentreren. Ik vind het hier niet. Ik merk zelf hoe ik van links naar rechts op mijn stoel schuif en ik betrap mij erop dat ik telkens op mijn horloge kijk. Ik probeer op te letten wat er gezegd wordt en naar de preek te luisteren, maar niets lijkt aan te komen en ik voel me aan een stuk door afgeleid. Alles blaast als een wind over mij heen. Ik mis de koele lucht van de kerk of kapel, de geur van wierook en de mooie lichtinval door glas in lood ramen. Ik mis het ongrijpbare, het mysterieuze…
Vlak voordat de communie wordt uitgedeeld, zie ik een duif in de boom bij het raam zitten. Ze lijkt veel op de duif die thuis vanaf het overlijden van mijn schoonmoeder bijna elke dag een kijkje komt nemen. Maar of het dezelfde is weet ik natuurlijk niet. De duif herinnert mij er in elk geval altijd aan dat de angst, verdriet en eenzaamheid van mijn schoonmama voor altijd zijn verdwenen,  dat geloof ik en dat geeft rust.
We kunnen in deze alternatieve kerkruimte geen kaarsje branden en omdat Jos zijn broer en onze schoonzus in Nunhem wonen en daar heel erg verbonden zijn met een aantal dorpstradities waaronder de processiezondag en dit juist vandaag is, gaan we daar naar de kapel om een kaarsje te branden. De kapel ligt in een bos en als we er aankomen is het er stil. Ik houd van deze serene stilte. We bewonderen het bloementapijt dat een aantal Nunhemse mensen, omwille van de processie ter verering van de heilige Sint Servaas, in de vroege ochtend gelegd hebben. We betreuren dat tradities met zo’n mooie inhoud op steeds meer plaatsen verloren gaan.
En daar zittend in de kapel, stil, met de deur open, het uitzicht op de bloemenpracht, keert het gevoel dat ik eerder die ochtend kwijt was, helemaal terug en met een vredig gevoel keren we huiswaarts….

Reacties



Let op: HTML wordt niet vertaald!