UA-123341853-1
Wonder

Wonder

Recente berichten
Wonder
Wonder Wonder Wonder

Wonder

Geplaatst op 18-12-2018 door Cobie van Helden

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn schoonmoeder gestorven is. En nog elke dag is er wel een moment dat ik even aan haar denk.  Soms gaat het om hele kleine gewone dingen,  als ik dezelfde kruiden in een maaltijd gebruik als zij deed en als ik het recept van de lekkere Limburgse vlaai van haar tevoorschijn haal. Ik denk vaak aan haar lach als ze gelukkig was en aan haar tranen als ze ze zich verdrietig voelde.
Haar foto staat in de keuken. Dat lijkt geen ereplaats, maar dat is het wel. Daar was ze immers het liefste en ik vertoefzelf ook graag in de keuken.
Ik  voel me niet verdrietig als ik aan haar denk. Er is rust in mij als zij in mijn gedachten is. Ook nu tijdens de kerstperiode zijn er mooie herinneringen aan haar en die houd ik vast.
Als je mijn verhalen leest weet je nog wel dat ik over die duif schreef die na haar sterven telkens in de tuin bij het raam kwam zitten. Die duif komt al een tijdje niet meer. Ik denk dat zij toen nog in een tussenwereld was en nu op de plek is waar ze thuishoort. Ik denk dat ons na de dood iets moois wacht en dat zij dat nu gevonden heeft. Ik zie haar echt niet visueel op een roze wolk zitten, maar ik denk echt dat er iets is wat niet zichtbaar is voor het oog, maar juist heel voelbaar in het hart. En als het heel stil is en ik heel goed luister, wordt het heel rustig in mij en kan ik er een stukje van voelen… een tipje… een vlokje…..
En zo gaan Jos en ik met mijn schoonvader naar een herdenkingsbijeenkomst van de uitvaartmaatschappij die haar uitvaartdienst verzorgde. Ik ga met gemengde gevoelens omdat ik denk dat dat het iets is dat commercieel bedoeld is. Het tegendeel is waar. Er wordt zo mooi, zo gepast en zo gevoelig gesproken over het leven en over de dood, dat ik er stil van word. De uitvaartmaatschappij komt helemaal niet aan de orde. Het gaat alleen over gevoelens van mensen. En door daar zo met lotgenoten samen te zijn, heerst er een heel bijzondere sfeer die ik niet met woorden kan omschrijven. Er is een emotionele stilte die niet pijnlijk of verkrampt is, maar juist heel open. Er hangt een ongekende rust om ons heen en de mooie muziek waarnaar we mogen luisteren accentueert dat nog eens.
Als we een tijdje later achter een kopje koffie in gesprek raken met anderen, vertelt mijn schoonvader, nadat het gesprek eerst over de dood ging,  dat hij 5 achterkleinkinderen heeft. Ik hoor de trots in zijn stem en zie de schittering in zijn ogen. De dame in kwestie, die iets jonger is dan ik, zegt meteen daar bovenop dat ze er niet aan moet denken om al oma te zijn. Even is het stil en dan zegt mijn schoonvader dat ze niet weet wat ze mist. En net zoals de opmerking van haar vanuit haar tenen kwam, komen de woorden van mijn schoonvader uit de grond van zijn hart. ‘Oma zijn voelt al zo oud’ zegt ze er achteraan. Ik voel me aangesproken. Ik wil haar zeggen dat oma zijn geen leeftijd is maar dat het een mooie emotie is. Maar ik houd mijn mond omdat ik al snel als de betweterige juf overkom. Ze versterkt haar mening door te zeggen dat haar dochter net samenwoont en dat ze eerst maar eens van het leven moeten genieten voordat ze kinderen nemen.
Het stormt in mij. Houdt bij zwanger zijn en een geboorte het genieten op dan? Ik heb het gelukkig als heel anders ervaren. Ik geniet er nog elke dag van. En of we kinderen nemen? Na haar opmerking zag ik mezelf winkelen en een baby uit een schap pakken die ik vervolgens in de winkelkar legde.
Iedereen ervaart het natuurlijk op zijn eigen manier. Maar voor mij is een baby nog altijd een geschenk.
Ik kijk naar het kerstgroepje dat ik ieder jaar trouw uitstal voor de kerstdagen, het kerstkindje, het wonder van een nieuw leven….



 

Reacties



Let op: HTML wordt niet vertaald!