slider1-logo slider1- Taste it slider - Imagine it slider1- name it slider -celebrate it

Brocante, Antiek en meer...

Taste it...

Imagine it...

Name it...

Celebrate it...

Een kijkje in het leven van een brocanteur....

verhalen

Ik houd van verhalen. Van het luisteren naar mooie verhalen, het lezen ervan en ook het zelf vertellen van verhalen. En nog liever schrijf ik ze op. Ik droom ervan om ooit een kinderprentenboek te schrijven  en te illustreren. Maar of dat er ooit van komt? Misschien later, als ik gestopt ben met de brocante.
Nu is het fijn om elke week een verhaal in mijn dagboek te schrijven over het leven van mij als brocanteur.
Ik luister graag naar wat mijn klanten te vertellen hebben, naar de verhalen van Jesse, Max en Femme en naar de brabbels waar kleine Tove onlangs mee gestart is.
Ik houd van geschreven brief verhalen en van gedicht verhalen waarin met zo weinig woorden vaak zoveel gezegd wordt. Of een mooie poesie met vers- verhaaltjes.
Ik houd van fantasieverhalen maar ook van verhalen die werkelijk gebeurd zijn, zoals dat wat elke week op mijn pad komt.
En zo schrijf ik deze week het verhaaltje van de meneer  bij wie ik op inkoop was
Als ik op mijn gemak tussen de spulletjes rondneus, merk ik een ietwat verscholen kastje op. Ik zie gelijk dat het hier om een echt antiek exemplaar gaat, met mooi kuifje en van prachtig hout.
De sleutel steekt in het slotje dat nog werkt.
Het interieur is wit en er bevinden zich schapjes en laatjes in.
Als ik het kastje ga betalen, vertelt de meneer dat het van een oude Franse dame is geweest. Hij heeft de dame die Marie Louise heette gekend en nadat zij gestorven is, heeft hij wat van de inboedel over was opgekocht. Hij weet te vertellen dat Marie Louise 92 jaar geworden is en dat ze dit kastje ooit van haar opa kreeg die het eerder voor haar oma gemaakt had. Oma was al op vrij jonge leeftijd gestorven en zo kwam het kastje op een dag naar haar . Aanvankelijk gebruikte ze het kastje om mooie vondsten in te bewaren, maar naarmate ze ouder werd maakten de gevonden voorwerpen plaats voor spulletjes met een emotionele waarde. Ik ben blij met het kastje, dit mooie stukje antiek, want daar houd ik van. Mooi hout en prachtig gemaakt.
En natuurlijk is het altijd leuk om iets over de achtergrond te weten, het verhaal dat erbij hoort.
Ik probeer mij onderweg voor te stellen wat ze in het kastje verzameld heeft, maar dat kan zoveel zijn.
En als ik thuis een laatje opentrek, zie ik een heel klein doosje. Als ik het open, zie ik er een aantal melktandjes erin zitten.
Ik denk dat dit een van de schatten is die ze bewaard had. Dit zijn wel hele oude melktandjes, van Marie Louise toen ze kleuter was en dat is bijna 90 jaar geleden Maar of dit gedeelte van het verhaal waar is, weet ik niet.. En het kastje is in ieder geval nog ouder en vast de basis van heel veel verhalen, waar ik zomaar een verhaal over zou kunnen schrijven…

  
  

(bijna) voor niets

Als het zo’n lekker lenteweer als vandaag is, ga ik met nog meer plezier op inkoop dan anders en vertrek ik net iets vroeger.
Onderweg geniet ik van de opkomende zon en het sappige groen.
Ik ontdek een nieuw inkoopadresje waar ik weer mooie spullen voor de komende open dagen op 30 juni en 1 juli vind. Vooral de mooie grote witte meisjesbuste spreekt mij zo aan. Ik vind haar aan de dure kant, maar omdat ze zo mooi is, gaat ze met mij mee.
Helemaal in mijn nopjes rijd ik terug naar huis.
Bij het uitladen lijkt de buste veel zwaarder te zijn dan bij het inladen. En als ik dan zoals altijd de ingekochte producten nog eens goed bekijk, ben ik vooral heel tevreden met de nieuwe brocante vondsten.
Toch til ik haar nog eens op, de mooie buste en dan kom ik ineens tot de ontdekking, dat deze jongedame helemaal niet van gips is. Ik kan het bijna niet geloven, ze is zo mooi en heeft zo’n echte gips uitstraling. Maar het is een materiaal dat veel harder en zwaarder is dan gips. Hoe ik het ook voor mezelf probeer te ontkennen, kom ik er niet onderuit om toe te geven dat het hier niet om een oud natuurlijk materiaal gaat.
Moet ik nu terug naar de handelaar en zeggen dat het niet klopt? Dat ik dacht dat ze van gips was en dat het niet zo is? Hij heeft er met geen woord over gerept, ik heb gewoon niet goed genoeg gekeken. Daarbij ligt het niet in mijn aard om achteraf met iets terug te gaan…
Ondertussen zit ik hier met haar. Ik vind haar nog steeds even mooi, maar als brocanteur zijnde kan ik haar niet als oude buste op mijn site zetten. Ik kan niet voor haar vragen wat ik ervoor betaalde, laat staan dat ik er ook nog iets aan zou verdienen.
Het is niet erg, ik lig er gelukkig niet wakker van. Soms gebeurt zoiets. En ondanks dat ze niet van gips is, blijft ze bijzonder mooi en straalt ze sfeer uit.
Daarom wil ik haar voor een klein bedrag verkopen, bij lange na niet wat ik ervoor betaalde.
Als je vanavond als eerste op het bericht reageert dat om 20.00 op FB verschijnt, is ze voor € 10,00 voor jou.
En ondertussen geniet ik van het heerlijke lentezonnetje dat volop schijnt, de bloesem en het jonge groen. Het fijne is dat dit alles helemaal gratis is, zomaar voor niets!

 



    

Paasfeest

Na de donkere dagen die aan het Paasfeest vooraf gaan, zijn de eitjes geverfd, staat het paasgebak klaar en heeft het gouden ei een geheim plekje gekregen.
Het is traditie in ons gezin, dat ik elk jaar een klein goudgekleurd eitje verstop op een niet voor de hand liggende plaats. Aan de hand van een gedicht, worden aanwijzingen gegeven, waardoor een goede lezer het ei kan vinden. Degene die het vindt, krijgt € 5,00. Met dit gebruik startte mijn vader ooit veertig jaar geleden en dat houd ik graag in stand.
Maar vandaag regent het zo hard dat ik het gouden ei niet op zijn plekje kan leggen en de rest van de paaslekkernijen natuurlijk ook niet.
Om half drie regent het nog steeds en om drie uur zullen Dymphy en Eik met de kinderen hier zijn.
Zonde als dit festijn zich in huis moet afspelen en dan tussen al die brocante…
En wonder boven wonder valt er om kwart voor drie geen spatje meer uit de lucht. het is wel nog heel koud, niet echt paasweer zoals ik dat in mijn gedachten heb. maar het is droog en dat is al heel wat.
Snel verstop ik alles en het gouden ei krijgt net op tijd zijn plekje.
Eerst worden alle ‘gewone’ chocolade lekkernijen gezocht. Ik verbaas me er elk jaar weer over in welk tempo dit gaat. Ik ben te traag met mijn fototoestel om de leukste momenten vast te leggen. De kinderen zijn vliegensvlug.
Dan is het tijd voor het spel met het gouden ei. Jesse leest het gedicht voor en als papa Erik meteen aan het zoeken slaat, spreken we af dat eerst de kinderen zullen zoeken voordat de volwassenen mee zullen doen. Het gedicht wordt nog een keer voorgelezen en ofschoon ik dacht dat de verstopplek door het gedicht heel duidelijk zou zijn, blijkt dat niet gelijk het geval te zijn. De tekst gaat immers over toveren en daar zit een heel verhaal aan vast.
Pas als na een tijdje mama Dymphy en papa Erik meehelpen, wordt het ei ontdekt. Er staat namelijk een tuinkabouter tussen de groenten. Het enorm lelijke ding bracht Stijn ooit mee naar huis en sindsdien staat hij daar. Eigenlijk steeds ergens anders als de kleinkinderen komen. Deze tuinkabouter vindt het namelijk leuk om zich te verstoppen en de kinderen vinden het heerlijk om hem telkens te zoeken. En deze kabouter kan toveren. Dat is heel handig als je kinderen hebt die niet van nieuwe smaken en gekke kleuren houden. De kabouter verfde aardappelen paars en toverde aparte groenten. Dat vinden kinderen veel lekkerder dan bestaande groenten en aardappelen.
Dus deze kleine man heeft ons al heel wat opgeleverd. En warempel, vandaag ligt het gouden ei in een kuiltje onder de kabouter. Jesse haalt het eitje uit het kuiltje, een magisch moment en overhandigt het aan Max. Maar dat overleeft het eitje niet; het dunne schaaltje begeeft het. En omdat iedereen geholpen heeft, krijgen ze inclusief papa en mama allemaal 1 euro. Zo zijn de 5 euro mooi verdeeld.
En dan komt Mijke met de kleine Tove, die hier haar eerste Paasfeest komt vieren. Dan realiseer ik me dat we vorig jaar met Pasen nog helemaal niet wisten dat Tove er ooit zou zijn…
Zo vieren we allemaal samen het mooie Paasfeest dat zoveel meer waarde heeft dan eitjes zoeken.



    

  

 

stilte na de storm

Stilte na de storm

Dan is er stilte na de storm, dat wil zeggen dat mijn werkzaamheden rondom mijn winkel weer in de dagen passen. De tijd begint weer te fladderen in plaats van te vliegen
Voor mijn open dagen was ik buiten het gewone, natuurlijk heel druk met de voorbereidingen  en erna bleef de drukte aanhouden. Bestellingen bleven binnenkomen en ik krijg nu nog dagelijks fijne reacties. Dat alles geeft buiten inspanning vooral enorm veel energie. En ja, ik doe dit alles zo graag. Ik vind het niet erg om veel te werken. Ik geniet ervan, van de inkoop tot schoonmaken en van stylen tot verkoop. Ik ga graag op inkoop als het weer goed is, maar ik vind het meestal ook niet erg als het koud en nat is. Ik ben blij dat het ondanks het voorraadje dat ik aanlegde, nodig blijft om bijna wekelijks op pad te gaan. Ik vind het fijn om mooie spullen te zoeken en te vinden en ik vind het nog fijner als iemand van een aankoop bij mij geniet. Ik kocht alweer mooie items voor de open dagen in de zomer en ook dat is genieten.

 

 

 

 


En vandaag is zo’n dag dat inkopen een nog specialer tintje heeft.
Ik zie onderweg de eerste lentebloesems aan de bomen. Het gras kijkt groen en de lucht is mooi blauw. De zon schijnt heerlijk op de ruiten van de auto en met een mooi muziekje op de achtergrond is dit mijn dag, een heerlijke lentedag.  De stilte na de storm…
Maar ik houd ook van die storm die aan de stilte voorafgaat. De drukte van de open dagen met zoveel lieve vriendelijke gasten, ik teer er nog wel een tijdje op.
Dan denk aan het komende Paasfeest dat we met ons hele gezin zullen vieren. De kinderen en kleinkinderen zullen zoals altijd weer vol enthousiasme naar het gouden ei zoeken. Weer iets anders om mij op te verheugen.
Maar daar gaat nog een week aan vooraf. Een week waarin ik enkele jaren geleden kleuters nog uitlegde dat Pasen meer is dan gekleurde eieren en Paashazen. En gelovig of niet, het hele lijdensverhaal blijft een prachtig verhaal. Ik beleef het elk jaar opnieuw als ik naar de Mattheüs Passion ga enkele dagen voordat het Paasfeest aanbreekt.Pas daarna kan ik uitkijken naar het mooie Paasfeest. En is Pasen niet eigenlijk ook een stilte na een storm…