slider1-logo slider1- Taste it slider - Imagine it slider1- name it slider -celebrate it

Brocante, Antiek en meer...

Taste it...

Imagine it...

Name it...

Celebrate it...

Een kijkje in het leven van een brocanteur....

veilig zijn

Als ik die ochtend op inkoop ga, kan ik niet vermoeden wat een vreemde ochtend dit wordt. En dat is nog zacht uitgedrukt.
Op weg naar een vast adresje, zie ik een bordje met ‘brocante’ naast de weg staan. Nu ben ik niet zo’n avonturier, maar mijn nieuwsgierigheid is zo geprikkeld dat ik besluit de weg in te slaan. En na een tijdje rijden kom ik uit bij een brocante marktje waar ik nooit eerder was geweest. Het lijkt meer op een doorsnee weekmarkt, maar je weet maar nooit. Ik parkeer de auto een eindje verderop waar plaats is. Waarom vind ik zoiets nu altijd zo spannend? Niks aan toch!
Als ik goed en wel op het marktje ben, hoor ik het harde schreeuwen van mannenstemmen. Als ik me omdraai zie ik hoe ze elkaar in de haren vliegen en even later rollen ze over de grond. Als nummer drie zich ermee gaat bemoeien, krijgt die ook klappen. Op veilige afstand kan ik zien dat het er hard aan toe gaat. Juist als ik mij om wil draaien, hoor ik de sirenes van een politieauto. Even verderop stopt een vrachtwagen en worden er dozen en zakken vol kleding naar buiten gekiept. In een mum van tijd is het er vol met mensen die  tussen en over de kleding lopen, zoekend naar iets dat ze kunnen gebruiken. Het gaat zo snel, dat het nauwelijks te volgen is. Ook hier wordt naar elkaar geschreeuwd, geduwd en gestompt.
Het voelt niet goed hier en nog voordat ik verder naar iets heb gekeken, loop ik terug naar de auto.
Dit marktje kan ik van mijn lijstje schrappen, denk ik als ik rechts van mij kijk. Er staat in een zijstraatje een auto geparkeerd. Ik zie dat de voorruit is ingeslagen en de achterklep staat open. Blijkbaar vakantiegangers; er ligt een geopend koffer op de straat, waar slipjes en verzorgingsspullen naast liggen. Een zwerver raapt een föhn op en maakt zich uit de voeten, want verderop komt een politieagent aanlopen.
Ik voel me niet veilig, ik versnel mij pas  en met mijn tas stevig tegen me aangedrukt, ben ik blij als ik de auto ongedeerd zie staan. Eenmaal in de auto haal ik opgelucht adem.
Ik voel het hart in de keel kloppen. Eigenlijk heb ik het meest zin om direct naar huis te rijden. Er zit zo’n brok in mijn keel. Misschien herken je dat wel, Zo’n brok die pas weggaat als je even van de spanning kan huilen en even huilen kan pas als ik me veilig voel. Thuis dus…
IK zet mij er voor even overheen en rijd met trillende knieën door naar mijn vertrouwde adresje.
En dit ritje wordt rijkelijk beloond.
Ik kan er mooie spullen voor de naderende open dagen kopen.
En terwijl ik geniet van een lekker warm kopje koffie, zakt het onaangename gevoel een beetje.
Met de auto vol mooie spullen  rijd ik naar huis en ik realiseer me weer eens dat een veilig gevoel , niet zomaar de gewoonste zaak van de wereld is.


  

dansen met de zon



Wat doet dat zonnetje goed.
Na al die grijze, sombere, korte dagen is dit een verademing.
Het heeft wel wat gevroren en in de schaduw is het fris, maar in de zon, uit de wind is het heerlijk en kunnen we zomaar buiten lunchen.
Het voelen van die eerste zonnestralen op mijn huid is verrukkelijk.
Als ik om me heen kijk, zie ik kleine groen puntjes uit de grond komen, miniknopjes aan de bomen en de krokussen  die volop bloeien verraden dat ze ook blij zijn met het licht en de warmte van de zonnestralen. De vogels fluiten ineens uitbundigere en het is alsof alles danst met de zon.
We zitten op het terras, waar we verder weg, achter  de tuin het nieuw aangelegde waterbekken zien.  Voor het aanleggen van dit waterbekken, werden alle struiken en planten verwijderd die daar stonden. Daar staat ook de eikenboom, die als klein plantje helemaal achterin stond toen we hier kwamen wonen. Ik had mij er uiteindelijk bij neergelegd dat hij gekapt zou worden, samen met mijn Maria kapelletje dat al zolang aan de boom hangt te schitteren. We konden het er niet vanaf halen omdat de processierupsen daar een groot spinsel gemaakt hadden. Deze boom is de afgelopen 25 jaar met ons meegegroeid. De boom is gespaard gebleven en nu zo in het zonnetje ziet de boom met kapelletje er nog mooier uit. Blij dat hij er nog staat, verbonden met veel herinneringen in de tijd. en nu hoef ik mijn geliefde kapelletje niet af te staan. Het geeft een fijn gevoel.
Met een beetje lente in mijn bol, haal ik roze gypsophile om de eerste lentekransjes voor mijn open dagen op 17 en 18 maart te maken.
En dan toch maar het werk laten liggen en met mijn hoofd in de wolken op de fiets.
Zo’n dag dat alleen maar mooie woorden in mij opkomen

Dansen
met de zon
op het ritme
dat klinkt
in het licht
en je zacht
een liedje zingt



    

visie

Door al die brocante kom ik bijna nooit meer in de stad, maar soms wordt het tijd om toch maar eens wat inkopen te doen en ontkom ik er niet aan. Winkelen ben ik helemaal verleerd…
Als ik in een winkel wil afrekenen, valt mijn oog op de jonge vrouw die daar verkoopster is. Ze komt me zo bekend voor, maar ik kan haar niet thuisbrengen. En dan zegt zij dat ze mij kent. Ik kijk haar vragend aan, waarop zij zegt: ‘U was mijn juf, u bent toch juffrouw Cobie’ en dan weet ik het weer. ’18 jaar geleden zat ik bij u in de klas’  vervolgt ze.  Ik knik instemmend maar het volgend moment wil ik uitroepen: ’dat kan niet …!’   Maar het klopt echt en bij mezelf denk ik ‘mijn God wat is dat lang geleden zeg. Het lijkt veel korter..’ 
!8 jaar geleden…toen was Stijn pas 7 en waren de meisjes tieners. Ik werkte toen pas als kleuterjuf en het was een heerlijke baan. Ik genoot volop, samen met de kinderen. En ik was als een vis in het water. Ik kon mezelf zijn en het gestelde doel op mijn eigen manier bereiken met de kinderen. Ik heb zo mijn eigen kijk op kleuters en niemand stond mij in de weg om samen met hen op een mooie manier te ontdekken, voor beide partijen een feestje. Maar langzaam veranderde dat. Er mocht steeds minder en er moest veel meer van wat niet mijn ding was. Steeds minder mocht en kon ik mijzelf zijn en moest ik iets uitdragen wat niet bij mij paste en volgens mij ook niet bij kleuters. Ik had een hele andere visie op kleuteronderwijs en op den duur kreeg ik geen energie meer van het altijd overal tegenaan schoppen, het leverde niets op. En zo besloot ik zomaar op een dag om ermee te stoppen. Ik schreef er ooit eerder over. Met veel verdriet in mijn hart nam ik na enkele weken afscheid van het kleuteronderwijs. De laatste weken waren niet fijn met mijn collega’s, ik voelde me in de steek gelaten en met een schamel afscheid rijker en een illusie armer fietste ik voor de laatste keer van school naar huis niet wetend wat mij boven het hoofd zou hangen. Thuis aangekomen was juist het liedje van Henny Vrienten op de radio ”Als je wint heb je vrienden, rijen dik, echte vrienden.  Als je wint, nooit meer eenzaam…” Oh wat is dit liedje waar. En zo sloeg ik heel eenzaam een nieuw levenspad in. Ik vond het zo moeilijk om zomaar de kinderen los te moeten laten, ik was zo graag gebleven en ik had het zo graag op mijn manier willen doen. Zonder mijn lieve gezin was het nooit gelukt om alles weer op de rails  te krijgen. Even voel ik weer die brok in mijn keel als ik eraan terugdenk, maar die verdwijnt net zo snel als hij kwam. Ik kan nu de knop omdraaien. Dat is niet hetzelfde als loslaten. Maar het komt al aardig in de richting. En over gaat het nooit, daarvoor zit het te diep.
Dit alles gaat door mij heen als ik van mijn rondje shoppen naar huis fiets. Ik kon toen niet weten dat mijn leven zo een positieve wending zou krijgen. De brocante die op mijn pad kwam, werd al snel een succes en nog steeds groeit mijn bedrijfje. En het is iets wat ik op mijn eigen manier mag doen, waar ik mijn eigen doelen kan stellen. Ik mag mijn eigen besluiten nemen en zelf knopen doorhakken. Ik koop de spullen in die ik de moeite waard vind, en die ik op mijn eigen manier aanbied. Ik mag op mijn manier ‘open dagen ’organiseren, zoals het voor mij goed voelt. Net als 18 jaar geleden is het mijn visie.



  

op mijn manier

Wat ben ik blij met mijn baan als brocanteur. Is het eigenlijk wel een baan? Een baan heeft elke dag een begin en eindpunt. Maar dit gaat min of meer altijd door. Is sta ermee op en het is het laatste waar ik aan denk voordat ik in slaap val. En toch kost het minder energie dan veel andere banen. Ik verheug me bijna altijd op mijn wekelijkse inkoopdagen. En natuurlijk heb ik wel eens geen zin, vooral als het donker, nat en koud is. Maar het vinden van zoveel mooie oude items, met vaak een eigen verhaal, geeft zoveel energie. Daarbij ontmoet ik veel en vaak nieuwe mensen en daar houd ik van. Het is fijn om te zien hoe blij iemand kan zijn met een mooie brocante vondst, hoe anders iedereen reageert en hoe verschillend iedereen denkt en kijkt. Gelukkig leerde ik als kleuterjuf om anders naar mensen te kijken. Om mensen niet te beoordelen op uiterlijk en hen niet zomaar in een vakje te plaatsen. Ik leerde om door de buitenste lagen heen te kijken en dan vind je in iedereen iets moois. Bij de Hans en Grietje mevrouw is dat nog niet gelukt, maar dat is een van de weinigen.
Ik vind het heerlijk om veel thuis te kunnen werken en het is fijn dat ik zo af en toe mijn tijd zelf in kan delen.
Ofschoon ik hier niet naar op zoek was, ben ik blij dat het op mijn pad kwam. En zo groeide mijn piepkleine winkeltje uit tot een heus bedrijfje. Nog altijd in de ogen van velen een vrijblijvende hobby, maar degenen die mij kennen weten wel beter.
Ik vind niet erg om veel en hard te werken, ik vind de contacten met andere mensen heerlijk en ik voel me bevoorrecht dat ik naar zoveel persoonlijke verhalen mag luisteren die mij nooit koud laten. Ik geniet mee als klanten op hun gemak hier een kopje koffie of thee drinken. Dit alles maakt mij en gelukkig mens.
 Maar het heeft toch ook een schaduwzijde.
De concurrentie is moordend, het is hard werken om het hoofd boven water te houden en dat is niet erg, dat houdt mij scherp. Ik probeer regelmatig met iets nieuws te komen, ik wil zo  inkopen dat de verkoopprijzen redelijk zullen zijn. Ik ben eerlijk over mijn te koop aangeboden producten. Ik wil graag mijn eigen ding doen en me niet laten leiden door wat anderen doen en zeggen. Maar soms heb ik het gevoel dat ik niet in mijn waarde gelaten word…mijn manier van doen en ideeën worden zomaar gekopieerd. Ik vind dat jammer maar wellicht ben ik te naïef om iets van deze wereld te begrijpen. Ik blijf gewoon mijn eigen ding doen en laat iedereen met rust. Ik probeer ieder in zijn waarde te laten en te respecteren. Dan denk ik aan de opmerking die laatst iemand maakte: ‘het is juist een compliment dat anderen jou proberen te imiteren, dat is een teken dat je goed bezig bent.’ Ik sloeg er toen geen acht op, maar ik realiseer me nu dat hij gelijk had. Ik zet de negatieve gevoelens van me af en ga weer aan de slag met de nieuwe brocante vondsten, ik schrijf mijn verhaaltje, ma het woensdagavondkoopje klaar en ik zoek een mooi item voor de veiling komende vrijdag, helemaal op mijn eigen manier…..